توسط : پیش از آنکه جنیفر لارنس برندهی اسکار شود، نقش یک جهشیافته (در X-Men) یا قهرمان شورشی Hunger Games را بازی کند، او فقط یک نوجوان با زبان تند در یک سریال خانوادگی معمولی بود.
مدتها قبل از فیلمهای کمدیاش مانند No Hard Feelings که نشان داد چقدر بهصورت طبیعی بامزه است، لارنس دو فصل در سریال The Bill Engvall Show بازی کرد و همان حس طنز ذاتیاش را در آنجا پرورش داد.
این سریال کوتاه عمر شبکهی TBS حالا به یکی از جالبترین بخشهای کمتر شناختهشدهی کارنامهی او تبدیل شده است. دیدن آن امروز مثل باز کردن یک «کپسول زمان» از فرهنگ سیتکامهای اوایل دههی ۲۰۰۰ است و بهوضوح نشان میدهد که لارنس از همان زمان، ستارهای در حال درخشش بود.
سریال The Bill Engvall Show دربارهی چه بود؟
این سریال در سال ۲۰۰۷ پخش خود را آغاز کرد؛ تلاشی از سوی شبکهی TBS برای احیای سیتکامهای خانوادگی در دورهای که سریالهای تکدوربینه شبکهها را تسخیر کرده بودند.
داستان دربارهی بیل پیرسون (بیل انگوال) بود، درمانگری خانوادگی در حومهی لوئیزویل، کلرادو، که در حل مشکلات بیمارانش از خودش موفقتر بود. او باید هم با مشکلات خودش کنار میآمد، هم با همسرش سوزان (نانسی تراویس)، بهترین دوستش پاول (تیم میدوز) و البته سه فرزندش که درگیر دردسرهای معمول نوجوانی بودند: قرارهای عاشقانه، رانندگی و نگرانیهای والدینی که از Full House تا Modern Family در تمام سیتکامها دیدهایم.
هرچند سریال حالوهوای گرم و خانوادگی و صدای خندهی تماشاگران را داشت، اما هیچوقت به موفقیتی بزرگ تبدیل نشد و پس از سه فصل و سی قسمت در سال ۲۰۰۹ پایان یافت. با این حال، در همان کمدی سادهاش، یکی از نخستین نقشهای تأثیرگذار جنیفر لارنس را در خود جای داد.
جدیدترین اخبار و شایعات در دنیای سلبریتی ها و ورزشکاران را در پلیفای بخوانید.
جنیفر لارنس از همان ابتدا متفاوت و بااستعداد بود
لارنس در نقش لورِن پیرسون، دختر بزرگ خانواده، نقش نوجوانی عاقل و باهوش را بازی میکرد که سعی داشت خانوادهی شلوغش را سرپا نگه دارد. با اینکه در کنار کمدینهای باتجربه بازی میکرد، اما از همان ابتدا در هر صحنه میدرخشید. بازیاش طبیعی، ریتم دیالوگهایش دقیق، و حضورش جلوی دوربین بهقدری جذاب بود که نمیشد از او چشم برداشت.
این نقش شروعی پر زرقوبرق نبود، بلکه جرقهای خام و واقعی بود از کسی که ذاتاً بلد بود همزمان جدی و طعنهآمیز باشد. خود انگوال بعدها گفت:
«یه صحنه پدر و دختری داشتیم که باید ازش عذرخواهی میکردم. همون موقع با خودم گفتم: این دختر فوقالعادهست. اون دقیقاً همون چیزی رو داره که لازمه یه ستاره بشه.»
و اشتباه نمیکرد. تنها یک سال پس از پایان سریال، لارنس با فیلم Winter’s Bone درخشید و در ۲۰ سالگی اولین نامزدی اسکارش را به دست آورد.
همان واقعگرایی احساسی که بعدها نقطهی قوت او در نقشهای دراماتیک شد، در The Bill Engvall Show هم کاملاً دیده میشد؛ او حتی به سادهترین موقعیتهای خانوادگی حس واقعی میداد.
چرا ریشههای سیتکام لارنس هنوز اهمیت دارند؟
نگاه دوباره به کارهای اولیهی لارنس حالا معنا دارد؛ مخصوصاً با بازگشت دوبارهاش به سینما. بعد از بیش از یک دهه بازی در نقشهای سنگین و جدی در فیلمهایی چون Silver Linings Playbook، American Hustle و Causeway، فیلمهایی مانند No Hard Feelings دوباره یادمان آوردند که او همیشه استعداد ذاتی در طنز، زمانبندی دقیق و آسیبپذیری احساسی داشته است — همان ترکیبی که اولینبار در نقش لورن پیرسون نشان داد.
لارنس در مصاحبهای با اپرا وینفری در سال ۲۰۱۷ گفت که زمانی فکر میکرد کل حرفهاش در تلویزیون میماند:
«وقتی تازه شروع کرده بودم، با بازی در یه سیتکام کاملاً راضی بودم، چون یه درآمد ثابت داشتم. با خودم میگفتم شاید بتونم تا آخر عمر فقط تو سیتکامها بازی کنم.»
او بعدها در گفتوگو با Under the Radar افزود:
«خیلی قدردان اون سریالم. ما مثل یه خانواده واقعی بودیم. همون سریال باعث شد بتونم سراغ فیلمهای مستقل برم و کارهایی رو انجام بدم که واقعاً میخواستم.»
این گذشتهی تلویزیونی نشان میدهد که شوخطبعی او همیشه آگاهانه و از درون خودش بوده. حتی قبل از آنکه The Hunger Games یا X-Men او را به شهرت جهانی برسانند، لارنس با طنزی صادقانه و خودجوش، بین اعتمادبهنفس و آسیبپذیری واقعی تعادل برقرار میکرد همان چیزی که امروز هم در بهترین نقشهایش میبینیم.
تقریباً بیست سال بعد، سریال The Bill Engvall Show مثل یادآوریای است از جایی که اعتمادبهنفس او شروع شد. شاید دیگر در شبکهها یا پلتفرمها پخش نشود، اما بازی لارنس در آن هنوز زنده است مدرکی روشن از اینکه حتی در ۱۷سالگی، غریزهی یک ستارهی سینما را در وجودش داشت. او فقط از TBS شروع کرد و حالا در فیلم جدیدش Die My Love دوباره به سینما بازگشته است.
سیدنی سوئینی از «کریستی» تا شایعه حضور در جیمز باند برای مطالعه کلیک کنید.
