توسط : سریال سووشون به کارگردانی نرگس آبیار و بازی هنرمندانی همچون بهنوش طباطبایی، میلاد کی مرام، سام درخشانی چندیست از شبکه نمایش خانگی در حال پخش است و نظرات و انتقادات متفاوتی دریافت کرده است. این سریال اقتباسی است از رمان مشهور ایرانی سووشون، نوشته ی سیمین دانشور.
در این مقاله به بررسی روایت کلی سریال و همچنین نقد منتقدین متفاوت میپردازیم تا در نهایت تصمیم بگیریم سریال سووشون ارزش تماشا کردن دارد؟ آیا باید با اشتیاق سریال را دنبال کرد و به کارگردان زمان بیشتری برای پیشبرد خط داستانی سریال داد یا خیر؟
برای دسترسی به مقالات متفاوت و اخبار جدید و هیجان انگیز دنیای ورزش و سینما، تکنولوژی و گیمینگ برروی پلیفای کلیک کنید.
نقد و بررسی سریال سووشون
نخستین چیزی که از بدو شروع سریال حسابی به چشم آمد، نوع رابطه ی عاشقانه دو کاراکتر اصلی یعنی زری و یوسف است، رابطه ای سرشار از احساس و عشق متقابل و صد البته احترام. این نوع رابطه با توجه به تمامی محدودیت ها با بازی هنرمندانه و ظریف بهنوش طباطبایی و میلاد کی مرام کاملا قابل باور، زیبا و پذیرفتنی از آب درآمده است که میتوان به بازیگران و کارگردانی برای انتقال عالی احساسات به مخاطب و ایجاد حس همزادپنداری در تماشاگران تبریک گفت.
نکته دوم، که نقطه عطف بیشترین انتقادهاست و همگی انگشت های اشاره به آن سمت دراز شده، نوع فیلم برداری و حرکت های سریع، سرگردان و نامنظم دوربین است، این نوع بیرون زدگی و اغراق در حرکات دوربین چنان تاثیر منفی برروی مخاطبین گذاشته که بسیاری تصمیم به دنبال نکردن سریال گرفته اند.
در لحظاتی که داستان سریال بسیار کند پیش میرود، حرکات تند و لرزان بی دلیل دوربین سعی در جبران کندی داستان دارد و گویی در تلاش است به روایت آرام و دیالوگ هایی که به دلیل پایبند بودن کارگردان به نوشته اصلی کتاب سووشون و قلم دانشور به صورت پینگ پونگی در حال رد و بدل شدن هست کمی سرعت و هیجان، دلهره یا حالتی مرموزانه و یا حتی مقداری متمایز بودن اضافه کند اما موفق نمیشود.
در بعضی از صحنه ها البته نوع فیلم برداری و زاویه دید هنرپیشه ها جالب به نظر میرسد اما در اکثر مواقع بیشتر باعث دل زدگی مخاطب میشود و منتقدین نیز با نظر اکثریت مردم موافق اند و نوع تصویر برداری و حرکات دوربین را نپسندیده اند.
روایت کند داستان، بیرون زدگی در نوع ادای کلمات، استفاده بی دلیل از بازیگرانی دیگر برای جوانی شخصیت های اصلی، به جای یک گریم حرفه ای، پایبندی بیش از حد به کتاب اصلی و نبود کوچکترین نوآوری در نوع روایت داستان به لحاظ فنی، ایجاد نکردن نوعی التهاب یا دلهره در حداقل 5 قسمت ابتدایی سریال، از نکات ضعیفی است که منتقدین به انها اشاره کرده اند.
در نقد و بررسی های سریال سووشون اگر انصاف را رعایت کرده باشیم باید به طراحی صحنه و لباس و تا حدی به گریم امتیاز خوبی بدهیم، استفاده از هنروران در بک گراند کاراکترها و میهمانی های اعیانی رژیم انگلستان و مدیریت هنروران نیز باید به تیم کارگردانی دست مریزاد گفت.
نکته های ریز و درشت سریال به چشم منتقدان و مردم آمده است اما به لحاظ ارزش تاریخی کتاب سووشون می ارزد تا زمانی را به تماشای سریال اختصاص دهیم، چرا که از معدود فرصت هایی محسوب میشود که از دل تاریخ معاصر ایران سرانجام رمانی به تصویر کشیده شده، پس بد نیست فرصت را مغتنم شماریم و اجازه دهیم تا سووشون را از دریچه دیدگاه خانم کارگردان تماشا کنیم.
برای مطالعه خبر جدید رونمایی دوازدهمین آلبوم تیلور سوئیفت The Life of a Showgirl کافیست کلیک کنید.
سلام من خودم بهترین سریال ایران خارجی دیدم اما این سریال با این همه هزینه ارزش دیدن نداره دیالوگهای طولانی خسته کننده زاویه دوربین بد گیج کننده و خیلی چیزهای دیگه ارزش دیدن نداره